Zondag 15 augustus 2004 Folkwoods Nuenen, 3de dag.
Folkwoods festival 13-14-15 augustus 2004.
Zondag 15 augustus 2004 Folkwoods Nuenen, 3de dag.
Redelijk vroeg arriveerde ik vandaag op het
festival
terrein in Nuenen. Lenny Kuhr was al klaar met haar
optreden, maar ze stond nog wel te signeren bij haar cd's.
Gelijk daarop was op het grote podium de groep
We Nun Henk, die het publiek weer eens samen
liet dansen. Jammer dat er zo weinig spontaniteit
uit het hele gebeuren kwam en dat het dansen zelfs
nog saaier was, dan de muziek die ik erbij hoorde.
Gelukkig amuseerde de kinderen zich met andere dingen
dan de muziek op het festival. Hoewel dit trio misschien
over 15 jaar op dit zelfde festival zou kunnen spelen.
Ook voor de groep Lambert geldt weer hetzelfde, dat
ik al eerder hier schreef over sommige groepen. Veel
kwaliteit maar een erg saaie keuse van het repetoire.
In de poppenkast werd ook al direkt door de kinderen
een reaktie gegeven, omdat ze gisteren ook al hetzelfde
verhaal verteld hadden. Gelukkig kon Katrien van Jan
Klaasen uitleggen, dat er nu ook anderen kinderen bij waren.
Dan maar eens naar de Utrechtse band de Mighty Jackals
gaan kijken. Beetje mix van punk, ska en rockabilly en
veel inzet, bracht de friettent wel aan het swingen.
Het was wat muziek betreft, stukken rustiger bij de winnares
van de singer-songwriterfinale van de Grote Prijs van Neder-
land 2003. Een kort maar krachtig en heel mooi optreden.
Hierna zag ik op het grote podium de groep An Erminig.
De fluitiste van de band kwam zo vervelend over met
haar aanwijzingen voor de talrijke dansers en de muziek
was weer zo eentonig,dat ik maar een tijdje naar de markt
ben gegaan, om zo de opdringende verveling te ontvluchten.
Traditionele muziek, voortreffelijk gespeeld door het trio
Cairn 'O Mohr en begeleidt door een zestal dansers, kon
mij ook niet lang boeien. Het miste alle glamour die men
bij de grote ensembles met dansers en danseressen wel ziet.
Dan maar eens kijken of de Cajun muziek van Cochon Bleu
iets meer te bieden had. Inzet was er genoeg van de band,
maar de folkloristische inslag was nergens echt te bekennen.
Achter bij de marktkramen werd zo nu en dan door
verschillende amateurs ook nog wat gemusiceerd.
Veelal begeleidt door een oervervelend lier instrument
met tonen die door merg en been heen dringen.
Dit nummer zonder dat instrument werd verpest door
de fluitiste, die er net heletijd naast zat te fluiten.
Nog triester was het optreden van de Band zonder Banaan.
Een prachtige feestband met tegenwoordig een vervelende
gelikte show, die ook in de verte niets met folk te maken had.
Een groot deel van het publiek vond het prachtig, wat dus ook
duidelijk aan geeft dat het steeds meer een familie gezelligheids
programma aan het worden is, met zo nu en dan wat folk muziek.
Als invallers voor het verhinderde duo Attwenger trad
de groep Ambrozijn op. Deze konden bij lange na niet
iets neerzetten, dat mij nog kon boeien. Het klonk niet
als een samenspel en daarbij weer zo vervelend gebracht.
Het trio Murray-Rullman-Edey liet wel horen hoe echte
folk moet klinken. Hoewel de nummers wat lang uitge-
sponnen werden, was dit toch heel mooi en boeiend.
Als laatste wat ik nog een tijdje bekeken heb, was de
Warsaw Village Band. Hierbij had ik mij veel van
voorgesteld maar ditmaal ging de geluidsmix een
beetje de mist in en de band maakte ook niet waar,
wat ik had gehoopt. Een beetje Balkan Folk.
Hoewel ik wat de muziek betreft, misschien wat negatief was,
is het een gezellig festival geweest. Behalve de belachelijke
prijzen voor sommige drankjes en de meeste hapjes, was
het verder een plezierig gebeuren voor de aanwezigen.